Home HomeŒw. Tomasz z Akwinu 33. Suma Teologiczna Tom XXXIIIPiatek Tomasz Ukochani Poddani Cesarza 1. Zmije I KretyTOMASZ BIAŁKOWSKI Trylogia kainicka 02.KłamcaNocuń Tomasz Lepsze zdrowie dla każdej kobietyMann Tomasz Czarodziejska gora T.2Tomasz Duszyński Produkt ubocznyMann Tomasz Czarodziejska gora T.1TOMASZ Z AKWINU suma 12Tomasz Pištek Szczury i rekinyKim Lawrence Romans w Hiszpanii
 

[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.Stąd czytamy w Ewangelii św.Mateusza 11, 27: „Ojca nikt nie zna, jeno Syn, i komu by chciał Syn objawić".I w Ewangelii św.Jana 1,18: „Boga nikt nigdy nie widział; jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojca, On opowiedział".Stąd też słusznie powiedziano o Synu: „Ja, mądrość, wylewam rzeki".Rozumiem przez to wiekuiste i niepojęte zrodzenie Syna z Ojca i Ducha Świętego.Te Chrystusowe rzeki zostały ukryte i - w pewien sposób -stały się zagadką, zakrytą w stworzeniach i zawartą w starotestamentalnych Pismach, stąd tylko nieliczni mogli przyjąć misterium Trójcy.Ale oto przybył Syn Boży i rozlał owe rzeki poza ich granicę, ukazując ludziom Trójcę Świętą.Ewangelia św.Mateusza 28, 20: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego".I Księga Hioba 28, 11: „Głębokości tych rzek wybadał i rzeczy tajemne na światłość wywiódł".Oto o czym mówi księga pierwsza Sentencji.Drugą kwestią, która odnosi się do mądrości Bożej jest powstawanie bytów stworzonych.W Bogu jest bowiem nie tylko mądrość, która służy kontemplacji, lecz także działaniu - niby mądrość rzemieślnika, wykonującego pracę - dotycząca rzeczy stworzonych.Mówi o tymPsalm 103, 24: „Wszystkoś w mądrości uczynił".I sama mądrość mówi o tym w Księdze38Przysłów 8, 30: „Z Nim byłam, wszystko urządzając".Jest ona szczególnie utwierdzona w Synu Bożym jako w Obrazie niewidzialnego Boga, na podobieństwo którego stworzonezostały wszystkie rzeczy: „On jest obrazem niewidzialnego Boga, pierworodny wszelkiego stworzenia.Albowiem w Nim wszystkie rzeczy zostały stworzone" (por.Kol 1, 15);„Wszystko przez Słowo się stało" (por.J 1, 3).Słusznie zatem jest powiedziane o Synu: „Jam jako kanał z rzeki", a słowa te zawierają w sobie wskazanie zarówno co do porządku jak i sposobu stworzenia.Co do porządku, wynika to z tego, że kanał wychodzący z rzeki czerpie z niej wodę, tak też stworzenie, które ma miejsce w czasie, czerpie jak ze źródła ze współistnienia Ojca, Syna i Ducha Świętego.Stąd powiedziane jest w Psalmie 148, 5: „Albowiem On rzekł i uczynione są".Słowo dało początek wszystkiemu, co było ukryte w Nim, w stosownym porządku, zgodnie z tym, o czym pisze św.Augustyn w suplemencie do swego Komentarza do „Księgi Rodzaju".Zawsze to, co pierwsze jest przyczyną tego, co późniejsze, zgodnie z tym, co pisze Arystoteles w drugiej księdze Metafizyki.Stąd pierwsze działanie jest przyczyną i powodem wszelkich późniejszych procesów.Sposób ten ma dwa aspekty.Traktuje się go zatem jako część jednego, integralnego procesu stworzenia, które dopełniając wszystkich rzeczy, nie znajduje dla siebie żadnej miary - stąd wynika jego bezmiar.A także jako część stworzonego bytu, gdyż tak jak kanał wychodzipoza koryto rzeki, tak też stworzenie pochodzące od Boga wykracza poza Jego istotę, wktórej, niczym w korycie rzeki, zawiera się jedność Boskich Osób.Tak oto poznaliśmyzawartość księgi drugiej Sentencji.Trzecia rzecz, która dotyczy Bożej mądrości odnosi się do odnowienia w dobrym bycie dziełStwórcy.Rzeczy winny być bowiem naprawiane przez tego rzemieślnika, który je uczynił.Dlatego też stosownym jest, że te rzeczy, które uczyniła mądrość, przez nią powinny być odnowione; stąd powiedziane jest w Księdze Mądrości 9, 19: „Albowiem przez mądrośćuzdrowieni są ci wszyscy, którzy się Tobie, Panie, podobali od początku".Odnowienie stworzeń ku dobremu jest szczególnym atrybutem Syna, który w człowieczej naturze, przez podniesienie rodzaju ludzkiego, w pewien sposób odnowił też wszystkie rzeczy, które zostały stworzone dla człowieka.Stąd czytamy w Liście do Kolosan 1, 20: „Ażeby przezeń wszystko w Nim się pojednało, uspokojone przez krew krzyża Jego, czy to, co jest na ziemi, czy to, co jest w niebie".Słusznie zatem powiedziano o Synu Bożym: „Jam jako kanał z rzeki i jako wodociąg, który wyszedł z raju".Rajem jest chwała Boga Ojca, z której zstąpił wprost na ten padół łez, nie wyrzekając się swego bóstwa, lecz je ukrywając.„Wyszedłem od Ojca, aprzyszedłem na świat" (por.J 16, 28).Rozważając Jego przyjście, musimy poznać dwie kwestie, a mianowicie, sposób w jaki się dokonało i owoc, jaki przyniosło.Nurt rzeki jest najbystrzejszy, stąd oznacza sposób, w jaki - z całą siłą ujawnionej miłości - Chrystus dopełnił misterium naszego zbawienia.Stąd powiedziano w Księdze Izajasza 59,19:„przyjdzie jako rzeka gwałtowna, którą tchnienie Pańskie pędzi".Owoce zbawienia wskazane są, gdy mowa o „akwedukcie", gdyż tak jak ten rozprowadza wody pochodzące ze źródła, by uczynić ziemię obfitą w owoce, tak też z Chrystusa wypływają różnorakie łaski, czyniące żyznym Kościół, jak jest powiedziane w Liście do Efezjan 4,11-12: „On przeznaczyłniektórych na Apostołów, a niektórych na proroków, a innych na ewangelistów, a innychjeszcze na pasterzy i doktorów.Dla wydoskonalenia świętych, ku robocie posługiwania, ku budowaniu ciała Chrystusowego".Oto czego dotyczy trzecia księga Sentencji, której pierwsza część dotyczy tajemnic naszego zbawienia, a druga łask zebranych dla nas w Chrystusie.Czwarty atrybut, który dotyczy mądrości Boga, to doskonałość, z pomocą której rzeczyzostają zachowane, gdy w Nim osiągną swój cel.Jeśli to odrzucimy, pozostanie jedyniedoczesna marność, której mądrość ścierpieć nie może.Dlatego powiedziane jest w Księdze Mądrości, że ona „dosięga od końca aż do końca mocno i urządza wszystko wdzięcznie" (por.Mdr 8, 1).Byt zyskuje wewnętrzną i zewnętrzną harmonię, gdy ugruntowuje się, dochodząc39do swego kresu, którego z natury pragnie.W sposób szczególny dotyczy to Syna, który jako prawdziwy, jednorodzony Syn Boga, wiedzie nas do chwały dziedziców Boskiej ojcowizny.Stąd powiedziane jest w Liście do Hebrajczyków 2, 10: „Przystało bowiem temu, dla którego wszystko, i przez którego wszystko, gdy wielu synów doprowadzić miał do chwały, sprawcę ich zbawienia przez mękę uwielbić".Stąd słusznie jest powiedziane: „Poleję mój ogród roślinny".Dojście do właściwego sobie celu wymaga odpowiedniego środka, bez którego nie jest tomożliwe.Dlatego też Chrystus, ze względu na to, że wiedzie nas do kresu, którym jestwiekuista chwała, przygotował lekarstwo, jakim są sakramenty gojące spowodowanegrzechem rany.Spośród powyższych słów trzeba podkreślić dwie kwestie, a mianowicie,właściwy środek, którym są sakramenty i to, że wiodą nas one ku chwale.Na konieczność istnienia tego środka wskazują słowa: „Poleję mój ogród roślinny".Ogrodem jest Kościół, o czym mówi Pieśń nad Pieśniami 4, 12: „Ogrodem zamkniętym siostra moja, oblubienica, ogrodem zamkniętym", w którym rosną różnorakie rośliny, zgodnie zporządkiem świętych, których zasadziła ręka Wszechmogącego.Ten ogród jest nawodnionyprzez Chrystusa strumieniami sakramentów, które z Niego wypływają.Stąd w Księdze Liczb 24, 5, w pochwale piękna Kościoła powiedziane jest: „Jak piękne przybytki twoje, Jakubie, i namioty Twoje, Izraelu".I nieco dalej, w wersecie szóstym: „jako sady przy rzekach wilgotne".Tak też pasterze Kościoła, którzy udzielają sakramentów, określani są jako ci, którzy nawadniają: „Ja sadziłem, Apollo podlewał" (por.1 Kor 3, 6) [ Pobierz całość w formacie PDF ]